Ik brei er nog lang geen eind aan

Beter gezegd, ik brei en haak meer dan ooit tevoren. Wanneer je hoofd vol zit, kunnen je handen je helpen door te 'doen'. Herhaalde bewegingen geven rust en ondertussen hebben gedachten de ruimte op een rijtje gezet te worden. Het breien wissel ik af met haken. Ik ken mezelf, anders blijft het allemaal weer liggen.

De omslagdoek en de handwarmers zijn klaar. Voor de omslagdoek heb ik een simpel patroon gebruikt met een mooi randje en de handwarmers zelf in elkaar geknutseld. Het volgende project is een hexagonvest haken. De eerste hexagoon is klaar, de tweede in de maak. Als deze af is dan kijk ik of ik het rugpand meteen aan elkaar zet of dat het nodig is er kleine vierkantjes tussen te zetten. 

Tussendoor nog 'even' een set pannenlappen gehaakt. Toen ik op mijn werk zat te haken, heeft een bewoner geholpen een patroon uit te zoeken. Het werd de wafelsteek. Op mijn werk met gekleurd verloopgaren en thuis met mijn favoriet. Als de pannenlappen op mijn werk klaar zijn, hebben ze een aandenken aan mij. Bewoners weten nog niet dat ik weg ga, normaal gesproken wordt dit op de laatste dag verteld maar aangezien er in één keer drie mensen uit hetzelfde team weg gaan, vertellen wij dit ze de twintigste. Voor mij het moeilijkst want ik ben er dan nog het langst. Hopelijk geeft het de bewoners de kans om op een andere manier afscheid te nemen. Het kan ook zijn dat ze allemaal op tilt slaan en daarna niks meer van mij willen weten maar dat zien we dan wel. 

Tot mijn laatste dag zal ik mezelf zijn in mijn begeleiding. Extra momenten pakken om met meerdere bewoners creatief te zijn. Net als gisteravond waar we heerlijk in de gezamenlijke woonkamer zaten te kleuren. Of gewoon gezellig met haakwerk in de stoel zitten bij een bewoner op het appartement. Het zorgt voor herinneringen van vroeger waar Oma of Mama zat te haken of breien. Elke keer als ik het haakwerkje erbij pak is wel wel iemand die bij me komt zitten. Een heel simpele vorm van nabijheid. 

Er staan nog dertien diensten in mijn agenda. Het wordt toch echt aftellen. Met een dubbel gevoel, dat wel. Want natuurlijk ga ik deze complexe mensen missen. Ze zijn zo bijzonder, zo eerlijk en puur zichzelf als je eenmaal hun vertrouwen gewonnen hebt. En ze willen ook zo graag iets voor jou doen. In de afgelopen anderhalf jaar dat ik hier werk is veel veranderd. Mede dankzij mijn aanpak zijn bewoners met elkaar in gesprek (met kadering van begeleiders) en schenken zij drinken voor elkaar in. Ze delen zelf hun lekkers. Ik ben blij dat ik hier onderdeel van heb mogen zijn. Deze mensen hebben voor altijd een plekje in mijn hart.