Do not feel guilty for allowing yourself to rest

Mijn situatie is natuurlijk verre van fijn maar ik heb hierdoor wel eindelijk tijd voor mezelf. De dingen die ik kan, gaan tergend langzaam maar het lukt. Feitelijk gezien was het heel erg tijd om te vertragen. Mijn hoofd riep het al een tijdje maar ik moest door. En dat lukte, tot mijn lichaam opnieuw zei dat ik het mocht uitzoeken. Tijd om stil te staan bij de afgelopen paar jaar. Door omstandigheden die veelal van buitenaf ontstonden, was het een chaos. Eindelijk het diploma, weken van extra werken door vakantie, doorploeteren. En dat houdt gewoon een keer op.

Natuurlijk zijn er bij mij persoonlijk een aantal dingen die mee spelen. Zoals het hooggevoelig zijn waardoor alles harder binnen komt dan bij een ander. Ik heb veel tijd nodig dingen te verwerken want dat doe ik grondig. Mijn sociale batterij is vaak maar half gevuld. Ik vind het heerlijk om leuke uitstapjes te maken maar het vergt veel energie. Ik heb veel tijd nodig om te ontprikkelen, tot rust te komen en alles op een rijtje te zetten en te houden. Dat laatste is misschien nog wel het meest belangrijk. Balans houden. 

Afgelopen week heeft de medicatie me op de been gehouden. Drie weken zonder slaap hebben me gesloopt. Vandaag de laatste pillen en dus afwachten hoe het gaat. Ik heb nu twee nachten door geslapen. Ik was wel vroeg wakker maar wat een verademing is dit. Ik keutel wat door het huis en neem tijd om met mijn blog bezig te zijn. Af en toe wat opruimen en schoonmaken. Een to do lijst die ik aan kan. Het voelt alsof ik in slowmotion functioneer. De buitenwereld draait wel zonder mij. 

In mijn binnenwereld gebeurt genoeg. Er worden stappen gezet voor de toekomst waarover meer zal volgen wanneer alles definitief is. Laten we het er op houden dat de ruimte voor mezelf weer terug komt. Ik heb me wegens de omstandigheden de afgelopen twee jaar weer helemaal weggecijferd. Gelukkig hebben de gesprekken met de psycholoog ervoor gezorgd dat ik mijn patronen en valkuilen ken en dat ik mijn grenzen duidelijk kan aangeven. En dat hier dan ook iets aan gedaan wordt. 

De diagnose Endometriose doet ook iets met mij. Zal het dan eindelijk de juiste zijn? Hoe meer ik er over lees, hoe meer ik voel dat het klopt. De bijwerkingen vallen nu mee. Deze week maar even blijven noteren hoe ik me voel en dan afwachten of de injectie zijn werk doet en wat de vervolgstappen gaan zijn. Als dit een positieve uitwerking heeft, wil ik verder gaan kijken dan alleen de injecties. De gynaecoloog heeft het over een MRI scan gehad of een kijkoperatie. Inmiddels sta ik overal voor open. Veertien oktober heb ik een bel afspraak, dan weet ik meer. 

Mijn blog is op dit moment een fijne plek om mijn hersenspinsels te delen. Het voelt soms wel een beetje naakt om zo persoonlijk te zijn. Maar ik weet dat ik niet alleen ben hier in en dat we elkaar kunnen helpen. We gaan allemaal door dezelfde processen. Lichamelijk en geestelijk. En als dat soms even teveel is, is het fijn om het er uit te gooien en je te beseffen dat je niet alleen bent.

Voor mijn gevoel zijn de dagen nu drie keer zo lang. En daar geniet ik dan ook extra van. De laatste maanden wist ik niet eens meer welke dag het was. De weken en maanden vlogen voorbij en nu eindelijk voel ik rust. Ruimte voor mezelf. Ruimte voor mijn gedachten en gevoelens. De Prednisolon en Codeïne zorgen er natuurlijk voor dat ik me meer ontspannen voel. Goed spul eigenlijk wel, al is het een paardenmiddel en ben ik normaal gesproken helemaal geen fan van pillen. Dit was ook een stukje acceptatie dat ik het echt niet alleen kon. Ik ben blij dat ik het advies van mijn huisarts serieus heb genomen. Het voelde een beetje als opgeven maar ik ben er nu achter dat dit het beste is geweest wat ik voor mezelf kon doen. Ik heb nog zeker tijd nodig om bij te tanken. Ik ben er dan ook nog niet. Maar dit is het begin van uit liefde voor mezelf zorgen. Luisteren naar mijn hoofd en lichaam en er naar handelen zonder me schuldig te voelen naar anderen.