Week 35 - 2025

Na een intensieve week met de meiden en alles wat er geregeld moest worden, hebben we besloten om op vrijdag toch te gaan kamperen. Zaterdag was de uitvaart. Het was een mooi afscheid en we zijn er allemaal bij betrokken geweest. Zondag en maandag moest ik weer werken en hebben de meiden en de Leukste er rustige dagen van gemaakt. Ik was opeens de Leukste kwijt, die bleek in de hangmat te liggen die nauwelijks opviel. De middelste van de meiden heeft zelfs twee nachten in de hangmat geslapen, vet stoer.

Voor mij was het een week op koffie en wilskracht. Mijn lichaam riep allang dat ik rustiger aan moest doen maar ja, soms lukt dat gewoon niet. Een luchtbed en ik zijn gewoon geen goede combinatie. Zondag heb ik een nachtje thuis geslapen en een matrasje meegenomen toen ik maandag na het werk weer naar de camping ging. De combi met matras op het luchtbed maakte het wat draaglijker. Elke ochtend was ik rond zes uur wakker. Iets met een haan en moordneigingen. Dan zat ik met een bakkie koffie te wachten tot de camping ontwaakte. Met pubers kan dat even duren als je ze niet hun tent uit trekt. 

Intussen was op mijn werk het nieuws over mijn vertrek het gesprek van de dag nadat al twee andere collega's voor het laatst waren. Er werden kleurplaten voor mij gemaakt en bewoners vroegen of ik alsjeblieft nog eens een kopje koffie kom drinken. Toen ik zei dat dat mij een goed idee lijkt en ik dat wel graag wil doen, werd de sfeer meer ontspannen. Ze zijn blij dat het geen echt afscheid is maar dat we elkaar nog gaan zien. 

Op de camping vermaakten de meiden zich prima. Bij de receptie was een uitleen. Ik nam een puzzel voor de jongste mee maar de oudste heeft zich er het meest mee vermaakt. Toen hij af was, is zij hem ondersteboven gaan maken. Daar is ze de rest van de middag mee bezig geweest. We zijn nog twee dagen de hort op geweest en vrijdagochtend kwam het moment dat ik echt tot op het bot was uitgekampeerd. Ik moest nog een avond werken en zondag afscheid nemen dus ik ben naar huis gegaan. Een warme douche en gewoon zonder een stuk te lopen naar de wc kunnen. Altijd zo normaal en nu genoot ik er extra van. 

Zaterdag kwam de man met de hamer. Ik had migraine-hoofdpijn en keelpijn en ik was doodop. Ik ben na een bakje koffie weer lekker naar bed gegaan. Om half drie kwam ik er uit en moest ik gebak halen voor het afscheid op mijn werk. Met wat moeite -en ook weer op karakter- is dat gelukt. Even later kwamen de kampeerders thuis. Overal kampeerspullen en iedereen doodmoe. Eén grote chaos. Toen één en ander was opgeruimd heb ik een grote pan macaroni gemaakt. Na het eten heb ik met hulp van de oudste de cadeautjes voor bewoners en het kleinigheidje voor collega's klaar gemaakt en daarna was het tijd om haar verjaardag te vieren. We hebben nog tot laat zitten kletsen buiten en toen heb ik haar naar bed gestuurd want ik was moe en mijn wekker ging om kwart voor zeven.

Het afscheid op mijn werk was fijn. Een dikke knuffel van twee bewoners die normaal niet houden van lichamelijk contact, van iedereen een kleurplaat. Ze hadden me gedurende de week allemaal al een cadeautje gegeven. Snoepjes, een luchtje, een pakket met allerlei douche luchtjes, chocolaatjes, een pak haverkoeken -want dat kun je eten zonder buikpijn te krijgen-, een grote geurkaars en een fles met geurstokjes. Tijdens de dienst werd ik gebeld of ik even naar de woonkamer kon komen. Ik was nog even bezig bij bewoner toen een andere bewoner naar me toe kwam en riep: je moet NU naar de woonkamer! Ik dacht wat is er aan de hand?! Zaten ze allemaal te wachten en zongen keihard 'Maaike bedankt!' Op tafel stond een grote emmer gevuld met lekkers van het team. Ze gingen in een erehaag staan en zo heb ik de locatie verlaten. Het was geen afscheid, het was tot ziens...