Week 11 - 2026

Maandag 9 maart

Vroege dienst nummer drie. Ik voel wat onrust en vermoeidheid maar zodra ik mijn grote vriend zie, ben ik weer een blij ei. Sommige bewoners zitten nu eenmaal meteen in je hart. Dan is het zelfs niet erg dat je voor de derde keer om kwart over vijf je nest uit moet. Het blijkt een wiebelige dienst te worden. Bij het doen van de klusjes oud papier en glas wegbrengen weer een hilarisch moment beleefd. 

We lopen heerlijk in het zonnetje en ik zeg: het zonnetje schijnt, de lucht is blauw... Waarop bewoner roept: Maaike ik hou van jou!! En een natte kus op mijn wang geeft. Stralende lach en ogen. 'Ik heb jou een zoentje op je wang gegeven!' Ik schiet zelf natuurlijk ook in de lach maar zeg hem wel dat ik het voor deze keer niet erg vind maar dat hij dat niet meer mag doen. Een knuffel vind ik prima maar geen kusje. 'Oké Maaike'. Later op de dag volgt een heftig moment maar daarna zakt hij weer in spanning. We hebben genoten van het zonnetje, samen aan het zachte mos gevoeld en uitgerust op een bankje. Na de vroege dienst volgt een teamvergadering en daarna een gesprek met mijn leidinggevende. Ik stap gaar in de auto, eet thuis een soepje en plof met haakwerk op de bank. 

Dinsdag 10 & woensdag 11 maart

Dinsdagochtend gaat de wekker om zeven uur want om half acht komt er iemand voor de dorpel. Die is verrot en wordt vervangen. Zo heb ik tijd om het hexagon vest voor Dochterlief af te maken. De hele dag staat de deur open en zit ik met een trui en dik vest op de bank. Om drie uur is alles klaar en kan eindelijk de kachel aan. Het vest is klaar en Dochterlief is er onwijs blij mee. Ze showt hem trots aan een vriendin en ja hoor: Mama wil je er voor mij ook eentje haken? Dus binnenkort weer op pad voor pastelgaren.

Woensdag ga ik naar mijn vriendin die in mijn favoriete winkel werkt. Ik neem mijn haakwerk mee want als ik er eenmaal ben, dan blijf ik plakken tot sluitingstijd. Daar begin ik aan een hexagon vest voor mezelf. We hebben tussen de klandizie door gezellig kunnen kletsen over alles wat ons bezighoud. Het is zo lekker therapeutisch. 

Donderdag 12 & vrijdag 13 maart

Donderdag ben ik nog een dag vrij en ga ik verder met mijn hexagon vest. Ik draai een wasje, doe de vaat en ruim wat op. Ondertussen appt de planning of ik vrijdag een late dienst wil draaien in plaats van een vroege. Dat is prima, kan ik een dagje uitslapen. Op de vraag of ik aan de andere kant wil werken zeg ik nee. Ik wil er graag voor mijn eigen team en bewoners zijn.

Vrijdagochtend wordt ik geappt door mijn leidinggevende met de dringende vraag of ik toch op de andere kant werken wil want er is niemand. Zucht. Ik ben heel duidelijk geweest waarom ik dit niet zou willen maar begrijp ook dat er in dit geval geen uitzendkracht kan worden ingezet. Mijn dienst van aankomende woensdag mag er dan uit. Ik verwacht dat ik dan opnieuw een dringend verzoek krijg maar we zullen zien. Na drie wijzigingen in mijn dienst, ga ik met lichtelijke tegenzin naar mijn werk. Uiteindelijk gaat alles prima en heb ik om tien uur weekend. 

Zaterdag 14 & zondag 15 maart 

In het weekend vergeet ik foto's te maken. Ik haak verder aan mijn vest, doe wederom dingen in huis en voel dat ik niet goed in mijn vel zit. Het is ook soms gewoon zo veel. Rouwen om iets dat niet geworden is wat je had gehoopt, werken en huishouden. Daar komt bij dat ik dinsdag pre operatieve gesprekken heb. Het komt nu wel erg dichtbij. 

Zondagmiddag ga ik naar de musical van mijn jongste nichtje. Met mijn ouders, zusje & zwager, neefje en nichtje en hun andere Opa & Oma. Ik had geen hoge verwachtingen maar het was fantastisch! Mijn nichtje staat te dansen en zingen en keihard te stralen op het podium. Na afloop vraag ik haar om een handtekening en dan is ze ineens verlegen. Als we buiten staan, komt de ontlading en moet ze huilen. Meisje, ik snap het helemaal. Laat het maar komen. 

Na de musical ga ik meteen naar huis want maandag een vroege dienst. De musical was voor mij wat teveel aan prikkels. Ik vind geen rust en ga veel te laat slapen. Het is wat het is.