Week 12 - 2026

Maandag 16 en dinsdag 17 maart

De wekker schalt om kwart over vijf en dat valt vies tegen na een wel heel kort nachtje. Ik ga meteen mijn bed uit om netjes te kunnen ontbijten. Een kom Brinta gaat er goed in. Ik draai een vroege dienst op de groep en heb tussendoor een afspraak met de orthopedagoog. Dit gesprek was fijn en verhelderend. De dienst liep op wat onrust na prima. Ik ga om drie uur naar huis en plof met mijn haakwerk op de bank. Het vest is klaar en ik ben erg tevreden. 

Dinsdagochtend word ik met een depri gevoel wakker. Ik droom erg veel en heftig de afgelopen weken. Ben druk aan het verwerken en dat hakt er af en toe flink in. Afscheid nemen, loslaten, rouwen. Het hoort erbij en het mag er zijn. Ik zie op tegen de pre operatieve gesprekken. Het komt nu echt dichtbij. De operatie zal vooral betekenen dat ik me daarna beter ga voelen maar toch, het is best heftig. Baarmoeder, eierstokken en eileiders worden weggehaald. Eén nachtje ziekenhuis. Narcose is niet mijn ding. Ik heb meestal ook wat langer nodig om daarvan te herstellen.

En toen liep alles helemaal anders dan verwacht. Onderweg naar het ziekenhuis, kreeg ik steeds meer hoofdpijn en voelde ik me echt niet lekker. Maar ik moest en zou op mijn afspraak komen. Eindelijk was de verpleegkundige daar en mocht ik mee lopen. Paar vragen beantwoord, aangegeven dat ik me vandaag weer helemaal niet lekker voel. Bloeddruk opmeten. Het was hoog. Erg hoog en aan haar gezicht te zien ook niet goed hoog. Lang verhaal kort, de anesthesist heb ik niet gezien want de verpleegkundige heeft contact opgenomen met de spoed en even later werd ik in een rolstoel afgevoerd. Op de spoedeisende hulp meteen een infuus, bloed prikken, urine. Dochterlief en haar vriendje inmiddels aanwezig en ouders op de hoogte gebracht.

En toen werd ik emotioneel. Een bovendruk van 233(!!). Kotsberoerd en knallende koppijn. De lichten waren voor mij gedimd en ik had mijn zonnebril op. Dochterlief en vriendje naast het bed, maar ik miste iemand. Tranen met tuiten, Dochterlief gevraagd of ze hem toch op de hoogte wilde stellen. Binnen een uur was hij er. Awkward. Wennen. Half van de wereld door de medicatie. Maar hij was er. Uiteindelijk nog een oogonderzoek en een hersenscan gehad maar gaan acute dingen. Ik moest naar huis. Maar hoe? Iets tegen de misselijkheid en een spuit morfine. Ik weet er weinig meer van.

Woensdag 18 en donderdag 19 maart

Woensdag is in een waas aan mij voorbij gegaan. Dochterlief was thuis maar zat in haar eigen wereld. Donderdag kwam 'hij' kijken hoe het met me ging. Naar zijn mening niet best. Totaal geen vooruitgang sinds de spoed. Ziekenhuisbed geregeld en een rolstoel. Huisarts gebeld. Die is zelfs op thuisbezoek geweest want ik was van de wereld. Andere bloeddrukverlagende pillen erbij. 

Vrijdag 20 maart

Vrijdag kreeg ik mentaal een klap. Nauwelijks verandering en daardoor liet mijn hoofd me in de steek. Hij was er weer voor me en heeft geregeld dat ik er rustgevende medicatie bij krijg. Afspraak gemaakt met huisarts voor dinsdag, dan zouden we verder kijken. 

 

Zaterdag 21 en zondag 22 maart

Omdat 'hij' er voor me is, krijgen 'wij' weer vorm. Hoe vreemd kan het lopen. Hij heeft me meegenomen naar zijn huis. Even een andere omgeving, een frisse neus en heerlijk onder het afdak maar toch in de zon. Het heeft mij goed gedaan, ons goed gedaan. We hebben best moeilijke gesprekken gehad maar er zijn dingen duidelijk geworden. Voor beiden. En vanaf hier zien we het allemaal wel. Eerst maar eens lichamelijk weer opkrabbelen.