Not my circus, not my monkeys

Het was een vreemde tijd. Werken naar het diploma, al drie jaar weinig tijd voor mezelf. Daar kwam een diagnose voor Dochterlief bij en een nieuwe relatie. Jullie hebben het hier allemaal kunnen volgen. Mijn laatste bericht is van 22 mei. De laatste loodjes waren bijna niet te doen. Mijn diploma is binnen en daar kwam de ontlading. 

Want als dat diploma eindelijk binnen is, dringt het even keihard door hoe zwaar het werkelijk is geweest. Het idee dat ik meer tijd zal hebben voor mezelf was bijna eng. En hoe doe ik dat dan, meer tijd voor mezelf? Het begon bij de psycholoog en de PMT. Daar leerde ik naar mezelf te luisteren. Werkelijk naar mezelf te luisteren. En voelen. Want voelen daar had ik helemaal geen tijd meer voor. En er zat nogal wat gevoel wat er graag uit wilde. 

Alles kwam dan ook in één keer naar buiten. Niets voelde meer goed. Mijn werkplek niet, de relatie niet. Er was nogal wat gebeurd. Ook met Dochterlief ging het erg stroef. Op het moment van instorten heb ik werkelijk alles er uit gegooid. Ik heb dagen lang gehuild. Op mijn werk alles 'thuisgelaten' want bewoners hoeven er niets van mee te krijgen. Het was dan ook een heel proces. 

Maar nu heb ik eens goed naar mezelf gekeken. Wat wil ik? Waar voel ik me goed bij? Nou, het meest duidelijk was mijn werk. Dat voelde al heel lang niet lekker en er broeide van alles. En dan voornamelijk het werken in dit team. Dus heb ik alles losgelaten, ben ik gaan praten en voelde ik dat 'mijn tijd wel zou komen' en dat er iets voor mij op mijn pad ligt dat zich vanzelf aandient. En daar was het, een open dag bij een antroposofische instelling. Een dorp op zich midden in de natuur. Daar was het dat ik dacht, zo voelt rust. Zo zien mensen er uit als ze gelukkig zijn. Zelfvoorzienend. Een boerderij, bakkerij, kaarsenmakerij, weverij en ga zo maar door. We hebben alles bekeken en het voelde goed. Tijdens de zangvoorstelling meegedaan aan euritmie en toen voelde ik het: dit past helemaal bij mij. Dit is de plek waar ik wil werken. 

Toen kwam het onderwerp relatie naar buiten. Wegens omstandigheden waar de Leukste niets aan kan doen, zijn de afgelopen twee jaar zwaar geweest. Maar hoe het de afgelopen maanden ging, kon het niet meer doorgaan. Ook naar hem heb ik alles er uit gegooid. Dat was een proces op zich. Heel wat tranen gehuild. Rust en afstand gecreëerd. We zitten er nog middenin maar er zijn positieve plannen voor de toekomst. Misschien niet meteen hoe we het gedroomd hadden maar we doen wat we beiden nodig hebben. En als dat is dat hij eerst een huisje voor zichzelf koopt en ik daar later wel of niet bij kom wonen dan is dat hoe het loopt. Eerst even afstand, elkaar kunnen missen. Een weekje. En daarna zien we wel weer verder.

Vandaag heb ik eindelijk tijd om dit met jullie te delen. Heeft het vorm gekregen in mijn hoofd. Morgenavond loop ik mee met een dienst bij de antroposofische instelling. Op een woning met laag niveau, Intensieve Begeleiding. En als me dat bevalt dan rest er nog één gesprek en ga ik hoop ik half september daar aan het werk!

Mijn leven is één grote verandering. Dat is het hele leven. En zoals mijn docent tijdens de diploma uitreiking zei: 'Als het voor jou niet goed voelt, dan doe je het anders.' En zo is het.