Een update - De grote verandering

 

Het is al even geleden dat ik een blog geplaatst heb. Er missen vier weekupdates. Ik heb mijn perfectionisme maar los gelaten want het is gewoon niet gelukt. Druk met werken maar op de achtergrond speelde er veel meer. Ik wilde er al eerder over schrijven maar op de één of andere manier kon ik de woorden er niet voor vinden en was alles nog te onduidelijk. Nu het allemaal iets meer vorm krijgt en dus duidelijkheid, probeer ik het met jullie te delen.

De afgelopen jaren zijn voor mij heel intens geweest. Ik ben begonnen met de opleiding Persoonlijk Begeleider Maatschappelijke Zorg en was daarnaast ook aan het werk. Toen ik aan het tweede jaar begon, werd ik - op de fiets, op weg naar het station om naar school te gaan- aangereden door een auto. Ik lag behoorlijk in de kreukels en had een flinke hersenschudding. Ik lag er een paar maanden uit en had nou niet de meest meewerkende collega's. Daardoor uiteindelijk de keuze gemaakt daar te stoppen. Het heeft een hele tijd geduurd voor ik weer een beetje normaal kon functioneren. 

In augustus 2023 leerde ik mijn vriend kennen, net na mijn ongeluk. Eerst lang alleen gechat en daarna geappt. De ontmoeting was spannend maar het voelde goed. De connectie is er. Er speelden bij hem op dat moment vervelende dingen waar ik niet verder op in kan gaan. Laten we het er op houden dat zijn ex en hij nog wat dingen hadden af te handelen en dat dit niet op een makkelijke manier ging. Desondanks ging het tussen ons goed.

In januari 2024 ben ik begonnen op mijn nieuwe werkplek. Daar kan ik hele verhalen over schrijven maar ik houd het kort. Ik paste niet in het team, de manier waarop ze met bewoners omgingen was absoluut niet mijn manier en de begeleiding, ach, daar wil ik niet eens meer iets over kwijt. Ik heb in elk geval heel veel ervaring opgedaan. Begin september heb ik daar afscheid genomen.

Ondertussen raakte ik mezelf volledig kwijt. Niet alleen in het werk maar ook in de relatie. Alles wat twee jaar geleden speelde op de achtergrond, is er nog steeds. Wat maakt dat er feitelijk gezien geen ruimte is voor mij. Ik plaatste eerder een blog over een relatie hebben met iemand met autisme. Ook dat speelt hier in een grote rol. Het werd hoog tijd dat ik eens aan mezelf ging denken. 

Mijn opleiding en mijn werk met mensen met een verstandelijke beperking en autisme, zorgen ervoor dat ik heel veel begrijp. Maar nu was het tijd om eens stil te staan bij mijn behoeftes. Wat heb ìk nodig in een relatie. Maar ook waar wil ik werken en waar kan ik volledig tot mijn recht komen. De switch naar mijn nieuwe werk is een hele goeie geweest. Ik voel me hier ontzettend thuis en heb mijn plek gevonden. De antroposofische gedachten passen heel goed bij mij. De manier van begeleiden, waar vooral naar de mens gekeken wordt, is het mooiste dat er is. En doordat ik me hier zo op mijn plek voel, kon ik ook eens eerlijk naar mezelf en naar mijn relatie kijken. 

Er is veel gebeurd. We hebben heel wat moeilijke gesprekken gevoerd waarbij ik vaak niet begrepen werd. Als de één in hokjes denkt en ervaringen uit het verleden de boventoon voeren en de ander juist op gevoel leeft, dan gaat er iets niet goed. Het maakte dat ik me zo onbegrepen en niet gehoord voelde, ik werd er alleen maar doodmoe van. Frustraties en irritaties. Even leek het alsof onze relatie niet te redden was, maar we hebben een oplossing gevonden. We hebben beiden rust nodig, even tijd los van elkaar. De beslissing van mijn vriend om een woning voor zichzelf te kopen was al gemaakt. Eind van de maand krijgt hij de sleutel en kan zijn avontuur beginnen. Maar toen de boel hier niet meer ging, moest er toch een -tijdelijke- andere oplossing gevonden worden. Gelukkig is dat gelukt. Mijn vriend heeft een huisje in de buurt waar hij zit totdat hij kan verhuizen. 

Nu is het zaak dat ik echt tijd neem voor mezelf. Op mijn vrije dagen ga ik zelfs 's middags een paar uurtjes slapen. Mijn lichaam is op, de hormonen laten van zich horen en daarbij komt dat ik afgelopen dinsdag een MRI scan heb gehad. De uitslag kreeg ik -via de app- 's avonds al. Er zijn meerdere cysten gevonden en ze kunnen niet uitsluiten of het goed- of kwaadaardig is. Dat maakte ChatGPT van het lastige dokterstaaltje. Morgen om 12 uur heb ik een telefonische afspraak met mijn gynaecoloog en dan hoor ik wat er verder gaat gebeuren. Er zal onderzocht gaan worden of het goed of slecht is. Er is geen endometriose gezien. Dit maakt het allemaal nog een beetje spannender maar ik wacht af. Ik kan me ontzettend druk gaan maken maar dat heeft geen zin tot ik het antwoord heb. 

Op mijn werk gaat het heel goed. We zijn veel buiten. Heerlijk op de boerderij de kalfjes aaien, de schapen eten geven, de varkens de gek aansteken en knuffelen met de pony. Afgelopen weken heb ik veel gewerkt, wat ook voor afleiding zorgde. Thuis ervaar ik nu rust. Ik zit veel te breien en als ik erg moe ben dan ga ik even slapen. Ik merk dat ik nu ook tijd neem om die vermoeidheid te voelen en dat het niet erg is als ik op een vrije dag helemaal niets doe. Ik heb het nodig. Dochterlief ziet de ernst van de situatie ook goed in en helpt waar ze kan. Dat scheelt een hoop.

Het is niet zo dat mijn vriend en ik helemaal geen contact hebben. Hij is vanmorgen geweest en we zijn met zijn drieën nog even de stad in gegaan. Daarna thuis geluncht en toen was mijn batterijtje weer leeg. Op die momenten besef ik me dat ik uitgeput ben. Ik zit tegen een burn out aan en die wil ik voorkomen. Het was in elk geval een fijne ochtend en hij is ook met een goed gevoel weer naar zijn eigen plekje gegaan. We hebben onze manier gevonden en we zien wel wat de toekomst brengt. Het is in elk geval met elkaar. 

Nou, dit blog kostte mij ongeveer anderhalf uur om te schrijven. Een paar keer terug gelezen en ik denk wel dat dit ongeveer zegt hoe het hier nu gaat. Mijn hoofd is onrustig, mijn lichaam moe. Morgen een spannend gesprek, ik zal jullie laten weten wat er gaat gebeuren. En nu ga ik weer lekker op de bank hangen met mijn breiwerk. Bij jullie buurten en reageren lukt nu even niet, dat komt wel weer als ik wat minder moe ben. Weet in elk geval dat ik jullie niet vergeet en dat jullie reacties mij altijd heel goed doen.