November en december - De laatste maanden van 2025

 
Er werden de afgelopen weken veel stappen gezet. Niet alleen in het bos, bij het labyrint of bij het voeren van de eendjes maar ook grote stappen voor de toekomst. Zo werd er getekend voor een huis en is de Leukste druk bezig zijn spullen te verhuizen. Ik kom er steeds meer achter dat het leven één grote verandering is. Dat hoeft niet altijd negatief te zijn zoals je ziet aan mijn werk, daar heb ik echt mijn plekje gevonden. 

De laatste tijd veelal vroege diensten waar ik even in moest komen maar het is ook wel lekker om in de avond gewoon thuis te zijn. Ik heb niet alleen mijn plekje gevonden in een prachtige woongemeenschap, maar ook in het team. Ik kan en mag zijn wie ik ben, mijn kwaliteiten worden gezien en we leren erg veel van elkaar. Bewoners weten nu al wat ze aan me hebben, soms ben ik streng maar dat vinden ze fijn. Wij zijn immers hun houvast en duidelijkheid in hun -nogal wiebelige- leven. Wegens ziekte van een collega mag ik zelfs ook al wat taken doen als Persoonlijk Begeleider. Het voelt goed!

Thuis begint de rust er langzaamaan in te komen. Balans is nog ver te zoeken maar dat zal komen wanneer ik mijn basisrooster krijg en ik op vaste dagen in huis aan de slag kan. Dat blijft zo nu en dan echt liggen. Gelukkig is Dochterlief -af en toe- zo lief om mee te helpen. Daarbij kwamen de onderzoeken bij de gynaecoloog. Er werden cysten gevonden in mijn baarmoedermond. Geen plekken van endometriose te zien. Dat wil niet zeggen dat het er niet is, kleine plekken zijn niet zichtbaar op een MRI. De hormoonbehandeling gaat dus gewoon door, waarschijnlijk voortaan wel één injectie in de drie maanden in plaats van elke vier weken. Dit omdat het zetten van de injectie niet echt prettig is en omdat de wondjes langzaam genezen. Mijn baarmoeder ziet er verder normaal uit. Er is wel een uitstrijkje gemaakt -gewoon voor de zekerheid- en daar krijg ik half januari de uitslag van. 

In plaats van achter de computer te zitten en te bloggen, ben ik vooral creatief bezig. Een wandkleedje breien voor een bewoner, een deken haken voor de Leukste, sterren vouwen voor op het woonhuis en natuurlijk willen bewoners deze ook op hun eigen kamers. Ik heb een prachtig kleurboek met kleurplaten en gedichtjes waar ik af en toe ook even rustig voor ga zitten. Uit het hoofd en alles stroomt uit de handen. Iedere avond mindfulness en heel goed luisteren naar mezelf. Langzaam krijg ik hier thuis mijn eigen plekje terug. Ik kom tot rust. Heb weer zin om allerlei creatieve dingen te doen alleen ontbreekt het me nog aan tijd. 

Ik heb zelfs een workshop Winterlandschap vilten gepland. Iets wat ik al heel lang wil leren. Ook dit kwam zomaar op mijn pad. En zo gaat het de laatste maanden met veel dingen. Ik heb alles losgelaten. Alle beelden of idealen en het wordt steeds fijner. Over de relatie kan ik weinig zeggen. Hij moest echt voor zichzelf kiezen. Een eigen huis, een veilige plek. Hij heeft zelf hulpverlening ingezet wat mij laat zien dat hij echt wel wil. Het zal veel tijd kosten. Op de achtergrond ben ik erbij. Maar ook ik ben heel hard toe aan weer mijn eigen plekje en vooral weinig prikkels. De tijd zal het leren. Ik geef er geen naam aan, benoem de dingen bewust niet om alles te laten landen. Er hoeven helemaal geen keuzes gemaakt te worden. Het voelt als go with the flow. In het hier en nu is alles goed. 

Behalve als je dit blogje aan het typen bent en de garage belt dat de rekening voor je autootje vijfhonderdvijftig euro wordt. Zo af en toe stelt het leven me op de proef. Mijn spaarrekening is aardig geslonken. Hopen dat 2026 een jaar van financiële groei gaat worden. En ook dit laat ik maar weer los. Het is wat het is. 

Er komen drukke dagen aan -de feestdagen zijn nooit mijn favoriet geweest- en ik blijf dan ook maar mijn mantra herhalen. Zometeen nog even wat dingetjes in huis doen en dan weer twee vroege diensten. Daarna heb ik drie dagen weekend! Ik ga ervan genieten. Go with the flow. Het is wat het is.