2026: Het jaar dat ik echt voor mezelf kies

 
Officieel mag het niet meer maar toch wil ik jullie alle goeds wensen voor dit nieuwe jaar. De afgelopen weken geen energie gehad om mijn blog bij te houden. Veel gewerkt want -nog steeds- tekort aan personeel. Meer taken gekregen en op mij genomen. Het voelt fijn maar ik moet wel zorgen dat ik tussendoor genoeg tijd voor mezelf neem. 

Daar komt bij dat ik op 21 december echt voor mezelf gekozen heb nadat een gesprek over gevoelens weer als vanouds rot ging met De Leukste. Ik kan nog zo hopen op verandering maar de realiteit is dat die verandering pas komt als hij ermee aan de slag gaat. Met de dingen die nog steeds bij hem spelen. Ikzelf merk dat samenwonen misschien gewoon niet aan mij besteed is. Ik merk dat het voor mij -vooral met de kinderen erbij- veel te veel energie kost en bijkomen of tijd voor mezelf was er niet. Ik ben erg boos geweest maar dat had ik nodig om eindelijk de knoop door te hakken. 

Inmiddels is hij langs geweest om een deel van zijn spullen op te halen en hebben we alsnog een goed gesprek gehad. Op dat moment was hij zich bewust van het feit dat hij zijn best moet doen om zich in mij in te leven. Hij deed dat dan ook. Dit was vreemd voor mij. Hij kan het dus wel, alleen moet hij er heel bewust over nadenken. We hebben het over gevoelens voor elkaar en over de situatie gehad. Emotioneel maar wel fijn. Het gaf misschien op dat moment ook (on)bewust hoop. Maar ik merk dat ik vooral heel graag alleen ben. Dat ik geen behoefte heb om te appen. Dat ik -heel veel- tijd nodig heb om de afgelopen twee jaar eens te gaan verwerken. Er is zoveel gebeurd. 

We staan er op zich wel hetzelfde in alleen denk ik dat hij meer vriendschap en contact wil en leuke dingen samen wil doen. Ik merk dat ik dan weerstand voel. Op dit moment brengt het mij alleen onrust en zit ik liever in mijn eigen bubbel op de bank -met natuurlijk brei- of haakwerk-. 

De feestdagen waren wat emotioneel. Eerst een dag na de breuk de 50-jarige bruiloft van mijn ouders. Afgezien van een flinke pot janken ging dat wel goed. Mijn ouders hadden begrip voor mijn situatie. Eerste Kerstdag heb ik gewerkt, tweede Kerstdag uit eten geweest met Pap en Mam. Een paar dagen tussendoor vrij geweest waardoor ik even voor mezelf had. Met Oud en Nieuw had ik twee vroege diensten dus toen ben ik gewoon om tien uur naar bed gegaan. En toen was het eindelijk januari en voorlopig even geen dagen meer die anders lopen dan normaal. 

De deken die ik voor De Leukste aan het haken was, heb ik af gemaakt en gegeven. Hij was erg blij dat ik dit gewoon deed. Daarna maakte ik mijn grote sprei af die inmiddels op mijn bed ligt. Ik ben begonnen met een nieuwe lappendeken breien met allerlei kleuren en daarnaast haak ik er ook één met dezelfde kleuren. Leuke combi die als ze af zijn, op de bank kunnen liggen. 

Op zolder heb ik nu helemaal mijn eigen plek. Ik moet nog één schot leeg maken met spullen die nog opgehaald gaan worden en dan is het weer helemaal mijn huisje. Ik kan nu weer lekker boven zitten en geniet daar nu ook even goed van. Ik heb mezelf voorgenomen in maart alles klaar en netjes te hebben. Het kleine kamertje staat nu vol spullen die ik voor mezelf en Dochterlief nog moet uitzoeken. Het logeerbed blijft daar staan. 

Voordat ik het vergeet: ik ben nog steeds in behandeling bij de gynaecoloog. Op 26 januari een vervolgonderzoek waarbij ze waarschijnlijk een biopt gaan nemen. Er zijn onrustige cellen gevonden. Of ik nog steeds HPV heb, moet nog duidelijk worden uit de kweek maar daar zal ik dan ook antwoord op krijgen. Dochterlief bood gelijk aan met mij mee te gaan en heeft vrij gekregen, ontzettend fijn. Het is onzeker dus ja, het gaat weleens door mijn hoofd. Gelukkig ben ik nuchter genoeg om te denken dat als het fout is, ze de hele boel er uit mogen halen. Dan ben ik -hopelijk- meteen van alle klachten verlost.

Zo kwakkel ik rustig door, eet ik zoveel mogelijk glutenvrij en kies ik op heel veel momenten lekker voor mezelf. Lief zijn voor mezelf. Ik heb het verdiend. Ik heb lang genoeg weer altijd voor een ander geleefd en gekozen en ik ga dat nu alleen voor mezelf doen. Natuurlijk staat Dochterlief op een gedeelde eerste plaats. Ze heeft weer werk en inkomsten dus dat scheelt ook een hoop onrust. Verder helpt ze me waar ze kan, soms moet ik iets 25 keer vragen maar ze doet het. Samen zijn we een mooi team. Laat 2026 een jaar voor onszelf worden.